دوستی دارم به اسم رفيده که اين روزها به مناسبت کاری زياد به هم زنگ ميزنيم. من هميشه برای خداحافظی کردنش شوق دارم! چون رفيده (ح) خداحافظ رو جوری ادا ميکنه که حس ميکنم دنيايی  صميميت ،دوستی٬ اطمينان و آرامش توش گير کرده بوده و حالا با اين (ح) ميريزه بيرون.حرف زدن باهاش حتی اگر مربوط به کار باشه به من آرامش ميده.

  
نویسنده : فرزانه ; ساعت ۱:۱٤ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٤/٦/۸