مينويسم و خط ميزنم بار اولم نيست. ذهنم به اندازه خط خطيهايم مغشوش است و دلم همانقدر دل آشوبه. خسته ام از سکوتم که يارای شکستنش نيست. از اين همه بغض در گلويم. از اين همه حرف در سينه ام ميترسم. بايد همینطور قطره قطره  ميچکيدند از روزنه هايم. اما من در هايم را بسته ام. از همان روز که مامان زير قولش زد و نيامد تماشای سرودمان در جشن همان وقت که من ۹ ساله بودم و بغض کردم و سکوت کردم و مامان هيچ وقت سراغ سرودمان را نگرفت. تا آن روز که برای تولدت کيک گرفتم و فشفشه و تو اخم کردی و تلخ کردی تمام شيرينی خنده ای که بر لبهایم بود و ديگر ...همه خط خطی های ذهنم پر از گره گله هايی است که هيچ وقت نکردم تا نخواهد کسی دستم رابگيرد تا من شرمنده دستی نباشم که تنها برای دلجويی سويم دراز ميشود. چقدر حس حضور چنين دستی اطمينان بخش برای من دور است.                                                                                                                                            

  
نویسنده : فرزانه ; ساعت ۱۱:۱٧ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٤/۸/۱٤