برای بارانی که ديشب باريد

پشت اين ابر کبود

دسيسه های يک ديو خفته است

نه غول قصه های کودکيهايم

که ديو وحشت کابوسهای شبانه ام

ميترسم از هرزگی زنانه اين باران

که لطافت هر جايی اش

                      بر نيم روزن بخار گرفته روبرويم

مرا 

    حتی از اسامی تو ميدزدد

و وا مينهد در لحظه 

                در قطره 

               درخنده هاو گريه های افسار گسيخته...

....... 

 

  
نویسنده : فرزانه ; ساعت ۳:٠٧ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٤/۸/۱۸