هزار پنجره

هزار روزن

هزار در

منم که فروبسته چشم

در انتظار به آب رسيدن  خشکيده چاه اين اقليمم

 تا بنوازد مرا

در بغض عطشناک گلوگاهش

چون شاعری شعرش را

چون مطربی سازش را

هزار دست حريص

هزار چشم قشنگ

هزار وعده و مرد

ميخواند مرا به آن لحظه ی جادو

که بارها در آغوش تو کاويدم و

                                 هر بار

                                هيچ نيافتم.

  
نویسنده : فرزانه ; ساعت ٥:٠٩ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٤/۱۱/٢٥